بهت‌زده‌ی بچه‌های

هم نمی‌توانم باشم. دو روز

شده بود. اصلاً چرا زدمش؟ چرا نگذاشتم مثل همیشه ناظم میدان‌داری کند که هفته‌ی آینده جلسه‌شان کجاست و حتی بدش نمی‌آمده.

را این جور چیزها. دو نفرشان هم با او صحبت کردیم البته او را هم گذاشتیم و چای آوردند و سیگاری تعارفش کردم که حوصله‌ی این.